06 130 727 43 info@depraktijkvannu.nl
Home » Blogs » Kinderen begeleiden » “Hij schaamt zich voor zijn vmbo-zoon”…….Wat?

“Hij schaamt zich voor zijn vmbo-zoon”…….Wat?

door | 13 jul, 2021 | Angst, Bewustzijn, Kinderen begeleiden, Therapie

Mijn hart gaat eerst uit naar deze zoon, die niet gezien en gehoord wordt door zijn vader. Ook niet door zijn moeder. Daarna voel ik ook veel compassie voor de vader, als ik zijn innerlijke kind zie. Een klein jongetje dat op zoek is naar de goedkeuring van zijn vader. Zo worden pijnlijke thema’s van generatie op generatie doorgegeven, totdat er een dappere ziel opstaat en besluit dat het genoeg is en dit bij hem of haar stopt.

Van generatie op generatie

In een familiesysteem dragen kinderen mee in de pijn van de ouders. Andersom is het ook zo dat ouders en broers en zussen meedragen in de pijn van een kind / broer of zus. Dat maakt het zo complex om te zien en snappen wat er in je eigen systeem speelt, als het onrustig is. Je zit zelf midden in dat web van verstrikkingen. Kinderen zijn per definitie loyaal aan ouders. Ze dragen de pijn of het lot van ouders. Maar kinderen dragen de pijn niet alleen.

Kinderen zijn meesters in het spiegelen van de pijn van hun ouders. Dat doen ze net zolang, totdat de ouders de boodschap snappen en verantwoordelijkheid nemen voor hun pijn door ermee aan de slag te gaan. Als ouders deze boodschap niet snappen, gaan kinderen harder werken. Ze worden nog dwarser, vaker boos en/of nog luier.

Blinde vlekken

De vader in dit verhaal heeft deze principes niet door en snapt niet dat hij zijn zoon zelf verder van hem af en in tegengestelde richting duwt. De vader projecteert zijn eigen angst voor afkeuring en voor zijn verdriet en boosheid op zijn zoon, die op zijn beurt de druk op hem en de balast van de pijn niet verdraagt en “uit” gaat. Het laatste wat zijn zoon gaat doen is de HAVO met goed gevolg afronden. Hij gaat juist niet meer voor een doel in zijn leven. Als kinderen, vaak pubers en adolescenten weinig impulsen hebben om iets te doen, weinig creatief zijn, weinig enthousiasme voor iets tonen, dan staan ze “uit” in mijn beleving. Dan is het zaak om de knop te vinden om ze weer “aan” te krijgen. De vraag is dan natuurlijk “hoe doe je dat?”. Dat vraagt om aansluiten bij hun belevings- en gevoelswereld. Ze willen gehoord en gezien worden. Dat doe je dus niet door jouw pijn te projecteren. Dan gaat het alleen maar over jou.

Heb je enig idee hoezeer je kinderen hierdoor schaadt? Waarschijnlijk niet, totdat je zelf naar je eigen stukken gaat kijken. Dan besef je dat opeens en dan wil je dit echt een halt toeroepen. Dan vertel je je kind wat jouw pijn is en dat het daarom zo lastig is het los te laten en vertrouwen te hebben in je kind. Dat je zo bang bent dat hem of haar hetzelfde overkomt en dat je dat wilt voorkomen, soms door zo naar te reageren.

De sleutel tot verbinding

Ouders hebben dus zelf de sleutel in handen. Zij mogen de boodschap van hun kinderen ontvangen en snappen dat zij uitgenodigd worden om de lessen van het leven te leren. Als ouders daaraan gehoor geven en op die uitnodiging ingaan, is dat een begin van een hele positieve ontwikkeling. Dan maak je de weg vrij voor je kind om zijn eigen pad te lopen en voor een liefdevolle verbinding. Ook begeleiders en docenten kunnen op deze wijze leren zichzelf en kinderen te zien en te leren hoe in verbinding te begeleiden. 

Als je begrijpt dat het gedrag van een kind een weerspiegeling kan zijn van iets van jezelf, en dat in het ideale scenario kinderen niet hoeven te spiegelen, dan wordt de relatie met kinderen liefdevol. En geloof me dat kinderen dan “aan” staan en ambitie hebben in het leven. Misschien een andere dan jij hebt, maar dat hoef je ze alleen maar te gunnen. Het vraagt vertrouwen in ze. Vertrouwen dat veel verder gaat dan dat ze zich aan de regels houden en hun agenda op tijd raadplegen. Het gaat om vertrouwen dat ze de juiste keuzes maken in hun leven. Al op hele jonge leeftijd weten kinderen precies wat goed voor ze is. Dat zijn de dingen die bijdragen aan het leven van hun zielsmissie. Dat is wat ze komen doen. Alles wat ze van dat pad afhoudt, daar hebben ze weerstand tegen. Vaak ook tegen school, omdat een doorsnee school hier helemaal niet op is ingericht. Aanpassen aan het systeem is iets wat deze nieuwe generaties niet meer kunnen, zonder lijden en dus lopen ze met de ziel onder de arm of ze lopen vast. Als je ze hun pad zelf laat kiezen, zullen ze hun talenten voluit leven en zeer succesvol zijn. Misschien zonder VWO diploma, maar blijkbaar hadden ze dat in dat geval niet nodig.

Mijn advies voor deze ouders

Mij advies is aan deze ouders is dan ook dat ze zich kwetsbaar opstellen en te rade gaan bij zichzelf (onder begeleiding), welke pijn hen in de weg zit om hun zoon te kunnen laten zijn wie hij is. Om los te laten om, dat wat zijzelf nastreven vanuit hun overlevingspatroon, van hun zoon te verwachten.

Het zal op deze leeftijd niet makkelijk zijn om de verbinding te herstellen. Het vertrouwen terugwinnen kost tijd en toewijding.

Begin eens te vragen wat die jongen zelf wil. Het gaat immers over zijn toekomst. Het is daarmee zijn verantwoordelijkheid. Uiteraard ben je als ouder beschikbaar als vangnet en spiegel. Hier wordt geschreven over die jongen, alsof hij zelf en zijn mening er niet toe doet. Vader drukt zonder enige inleving en compassie zijn zin door. Moeder zegt wel dat ze het OK vindt dat haar zoon VMBO gaat doen, maar wat doet ze werkelijk om de situatie te verbeteren? Iets op Facebook plaatsen, dat getuigd niet echt van kracht.

Lieve ouder, ga naar je zoon toe en ga een gesprek aan met hem dat over hem gaat. Geef aan dat je niet weet wat je moet doen of zeggen, als je dat niet weet. Dat geeft een opening om hem te laten vertellen. Wat ziet hij, ervaart hij, blokkeert hem, stoort hem in zijn ouders, wat roept weerstand op, waardoor gaat hij “uit”? Waarschijnlijk heeft hij het prima op een rijtje. Verwacht mooie inzichten in zo’n gesprek.

Behandel je kind als volwaardig mens. Niet als onwetend kind. Zelfs kleine kinderen benader je als volwaardig mens. Niet betuttelend en kleinerend, zoals we vaak geneigd zijn te doen. Ze weten vaak haarscherp te duiden waar de schoen wringt, als je het maar horen wil.

In een gesprek kun je terugkoppelen wat je gehoord hebt en vragen of dat hetgeen is dat hij gezegd en bedoeld heeft. Heb je begrepen wat hij zei? Het is belangrijk om erkenning te geven. Niks is zo moeilijk als dat. Begeleiding bij gesprekken om dit te leren (luisteren, samenvatten, terugkoppelen en erkennen) is zeer aan te raden.

Bied je excuses aan. Klinkt zo voor de hand liggend, maar de drempel is vaak hoog.

Geef een compliment en bedank je kind voor inzichten en bedank voor een mooi gesprek. Laat weten hoe blij je ermee bent (als dat oprecht zo voelt).

En moeder, ga voor je kind staan. Laat hem niet alleen staan hierin. Het vergt van moeder dat ze in haar kracht gaat staan. Misschien heeft zij daar weer begeleiding bij nodig. Doe dat, zoek begeleiding en ontwikkel jezelf. Doe het voor je zoon, maar vooral voor jezelf.

Wil je meer weten over het begeleiden van hoogsensitieve kinderen als ouder of professional?

Kennisdelen

Mijn doel is mijn kennis met je te delen. Als je een vraag hebt, stel hem dan. Ik kies steeds een veel gestelde vraag uit en deel mijn kennis over dat thema hier met je.

Gerelateerde artikelen

Ben jij je bewust hoeveel er onbewust is?

Ben jij je bewust hoeveel er onbewust is?

Door ervaringen, opvoeding, de omgeving en cultuur waarin je opgroeit, je blauwdruk et etcetera, ontstaan er programma’s in je systeem. Deze programma’s vormen de lens waardoor je de dingen waarneemt. Een kleurplaat kleur jij op basis hiervan op jouw manier in en ieder creëert zijn eigen kleurplaat. Het is echter niet zo dat jouw kleurplaat beter is dan die van de ander. Ben jij je bewust van jouw programmeringen en jouw perceptie?

Lees meer
Wat is waarheid?

Wat is waarheid?

Er speelt veel in de wereld op dit moment en door alle verschillende geluiden, is het niet vreemd dat je verwarring voelt. We worden uitgedaagd om onze eigen waarheid te vinden en we moeten beslissingen nemen in onzekeren tijden. De vraag die je jezelf kunt stellen over hoe je een beslissing neemt, is waar wordt je door gedreven? Door emoties zoals boosheid, verdriet en angst? Welke overtuigingen spelen een rol en zijn die nog helpend of beperkend? Zijn ze ontstaan door aanpassing aan wat er van je verwacht werd? Door conditionering, zodat je binnen het gewenste plaatje viel? Niet op je kop kreeg? Met welke bril op neem jij een beslissing en kijk jij naar de wereld en je leven en is die wel zuiver en helder of gekleurd?

Lees meer
Wanhoop, het begin van iets moois

Wanhoop, het begin van iets moois

Je wordt door het leven gevormd, zeggen ze altijd. Wat gevormd wordt is je overlevingsgedrag. Dat is je automatische respons op gebeurtenissen en omstandigheden, die positieve reacties of minder negatieve reacties van je omgeving oplevert. Eigenlijk wordt dus niet jij door het leven gevormd, maar de aangepast jij. Ergens in je leven kan dit niet trouw zijn aan jezelf, maar aan je omgeving, gaan wringen. Je loopt vast. Je raakt jezelf kwijt. Je kent jezelf niet meer. Je voelt je verloren. Je raakt overspannen, krijgt wellicht een burnout of wordt depressief. Wanhoop is wat je ervaart als je vastloopt door onmacht en/of onvermogen. De keerzijde van wanhoop is vrijheid.

Lees meer

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tweet
Share
Share
Pin